Ya server’e virüs bulaşmış oluyor, ya server gidiyor. Ne bileyim, host parası yatmamış oluyor. (Ben yatırmazsam kim yatıracak ki?) Oluyor da oluyor… Bu sefer de open DNS hata verip duruyor.

Biraz önce farkettim ki ben artık bu işi yapmak istemiyorum. Biliyorum henüz 3 ay bile dolmadı yeni işimde. İş yerimle ilgi de bir sıkıntı yok ama ben artık sıkıldım bilgisayarlarla uğraşmaktan. Bir sürü döküman okuyup hatim etmişken yeni bir teknolojiyle tüm okuduklarımın, emeklerimin boşa gitmesinden sıkıldım.

Umarım bahar çarpması dedikleri olaydır. Yoksa tam ev tutma arifesinde bir de bu depresif modla uğraşmak istemiyorum.

Ev tutmam lazım. Kardeşim ani bir kararla İzmir’ e dönüyor. Eşi ve yeğenlerim gittiler bile. 2 gün sonra ev sahibine anahtarları teslim etmiş olacak. Daha ben bir ev bile görmüş değilim. Her zamanki gibi cebimde para yok diye çıkıp ev aramıyorum. Bu bende kötü bi alışkanlık, param yoksa gidip bakmam bile. Ayakkabı mı almam lazımi param varsa gider bakarım, yoksa kafamı çevirip bakmam bile…

Sözde bu cumartesi hem bu alışkanlığımı yenmek hem de yumurta iyice kapıya geldiği için çıkıp biraz dolaşacaktım ev için. Fakat cuma akşamı Arızalılar Kulübü buluşmasında soğuk bira çarpınca cumartesi akşam üzerine kadar yattım. Sonra kraliçem Cul’ ün İstanbul’a geldiğini duyunca yarım saatte iyileşip on dakikada çıktım evden!

Şimdi ya iki gün içerisinde kalacak bir yer bulmalıyım ya da yeni bir ev. Bir de kalbimin sesi…

10 gün oldu, İstanbuldayım. Bir aksilik olmazsa uzun bir süre de ayrılmaya niyetim yok. 20 gün kadar önce kardeşim arayıp ta CV’ mi istediğinde işlerin buraya geleceğini ummamıştım doğrusu. Diğer iş başvurularından bir farkı olmaz diyordum.Fakat ummadığım bir şekilde ve hızla gelişti olaylar.

11′ ine görüşmeye çağrıldım, 12’sinde kesinleşti, 15′ inde de işe başladım. 2 aylık bir deneme sürecinden sonra da muhtemelen İstanbul’ a yerleşmiş olacağım.

En büyük sıkıntı trafik. Yıllardır gidip geliyorum İstanbul’a ama bir türlü alışamamıştım şu trafiğine. Felaket şekilde yoruyor beni. Onun haricinde de herhangi bir sıkıntı yok şimdilik.

Sıkıntı demişken, aslında ufak bir sıkıntı var ama işle ilgili değil; günceye yorum yaparken sanırım bir 404 sayfası çıkıyor, sayfayı tazelerseniz yorum ekleniyor. bu sıkıntıyı yaşarsanız bir mail atarsanız sevinirim. Mail basit, gmail üzerinden cekirge’ ye :) (iletişimden de gönderebilirsiniz fakat orada da benzer bir sorun ve benzer bir çözüm gerekebilir)

Video’ yu paylaşmamın sebebi annem.

Her işte bir hayır vardır derler ya; hakikaten de öyle. Dün sabah erken kalkıp Bursa’ ya gidecektim. Likemind etkinliğinin Bursa ayağı için. Gece uyuyamayınca sabah ta uyanamadım… Annem’ de sabah erken köye gidince uyumuşum epey. Sonrası günün akışı… Akşam üzeri abim aradı. Eve doğru yürüyorum, yanımda iki kardeşim. Sandım ki akşam yemeğine çağıracak annem yok diye. Önce yerimi sordu. Yakınlarda olduğumu öğrenince “hastaneye gel” dedi, “çıkmak üzereyiz”…

Bir insanın telefonda duymak isteyeceği en son sözlerden biri olsa gerek, “hastanedeyiz.” Annem köyde nasıl olduysa kayıp düşmüş. Kolunun üzerine. Bileğinde kırık var. Alçıya almışlar hastanede. Alıp götürdük eve. Hayatında ilk defa kolu kırılıyor annemin. Bu yaşa kadar hiç hizmet görmemiş annem, neredeyse hiç boş oturmayan kadın şimdi bir kolu alçıda.

Nasıl çocukluğumda o beni giydirdiyse ben giydiriyorum şimdi onu. Ekmeğini ben kopartıyorum. Bunları da yapıyorum diye yazmıyorum, video herşeyi anlatmıyor mu zaten?..

Malum, bir yılbaşı atlattık. Yılbaşı vesilesiyle günceme birşeyler yazayım dediğimde hevesim kursağımda kaldı. Zaten ne zaman yazmaya niyetlensem ya internet bağlantımda bir sorun çıkıyor ya da blog yerinde olmuyor…

Biraz mailleşme biraz da google analytic sayesinde 20 Aralıkta serverin hacklendiğini, sonrasında da güncemin beklemeye geçtiğini öğreniyorum. Bu arada tarih 27 Aralık. Bir haftageçmiş günce gideli. O kadar ilgiliyim işte güncemle…

Neyse ki veritabanına birşey olmamış. İndex dosyaları zarar görmüş. Bahaneyle wordpress sürümünü yükseltiyorum fakat yine karşıma hacker’ ların sayfası çıkınca hem domaini hem de hostu üzerime almaya karar verdim.

An itibariyle hem domaini hem de hostu transfer ettim. Hazır host değiştirmişken adresi de değiştirmiş oldum. Artık günceye www.soylence.net adresi üzerinden erişebiliyoruz. Epey bir vaktimi aldı yönlendirme işlemi. Kurduğum eklentiler iş görmediği gibi .htaccess ile ilgili teakolik dışındaki tüm kaynaklar hataya sebep oldu serverde. 301 yönlendirmesi yapacağım diye habire 500 sayfası gördüm.

Son 2 saatim de mail ayarlarıyla geçti. google‘ dan aldığım hizmet durdu haliyle yeni panele geçince. Tekrar CNAME ve MX ayarlarını yapmak gerekiyor. Fakat neyi nasıl yapacağımı bulmak ayrı dert, bunları uygulamak daha ayrı. Şimdilik her şey normal gibi. 48 saat sürüyor MX ayarları. Geçen 6 günün ardından 2 gün daha beklerim heralde.

Böyleyken böyle. Wordpress aktarma, Godaddy, 301, Google Apps derken yeni yıla telaşlı bir giriş yapmış oldum günce sayesinde.

Umarım bir yıl sonra arşive bakıp ta bunu görürüm.

cep telefonum

Cep telefonumda bir sürü insan var kayıtlı. Dostlarım, eski dostlarım, eski iş arkadaşlarım, çalıştığım dönemde sadece iş için görüştüğüm kimseler. Birgün lazım olur diye silinemeyen isimler…

Daha dün telefonumda kayıtlı olmayan bir numara aradı beni. Tosyöv’den bir hanım görüşmek için arıyor ama kim olduğunu anlayamıyorum. Yanlış kişi de değilim, adımı kullanıyor konuşurken. Sonra çözüldü olay. İsim doğru, kişi yanlış. 2 yıl önce belediyede çalışırken ortak yürütülen bir projede görev almıştık. Numaram hala telefonunda kayıtlı olduğu için karıştırmış. Buna benzer bir sürü numara var telefonumda. İşimiz bitmiş ama birgün lazım olur diye silmemişim. Bir de kim oldukları belli olmayanlar var; sadece ön adı yazıyor, soyad yok. Ya da tanımama yardımcı olacak başka bir isim. Genelde birini telefonuma kaydederken tanıştıran kişinin ismiyle beraber kaydediyorum. Ahmet, Mehmet gibi sık kullanılan bir isimse soyadıyla beraber kaydetmem daha iyi oluyor.

En şanslılar internetten edindiğim dostlar. Nedense nickler hiç aklımdan çıkmıyor! Nickiyle kayıtlı olanları hemen hatırlıyorum. :) En kötüsü de iki tane “aşkım” var telefon rehberimde. Oysa kimseye aşkım demem ben…

not1: Başlıkta atıfta * ** bulunduğum espriyi hiç bir zaman anlamadım ben…

not2: Espri kelimesinin karşılığı nükte. Espri Fransızca’dan girmiş. Nişanyan‘a göre 1887′de ilk kullanışı. Nükte ise Arap kökenli bir kelime. Yine Nişanyana göre 14yy.da kullanılmaya başlanmış. Tanımı ise ince söz. Yani 14yy. kadar çok ciddi bir ırkmışız. 13yy. da yaşayan Nasrettin Hoca’yı ancak 100 yıl sonra anlayabilmişiz demek ki. Zaten Wiki‘ye göre ilk yazılı Nasretttin Hoca hikayesi 14yy.da Saltukname’de yer alıyor. Ne kadar ilginç değil mi?

not3: resim kaynağı, makikoitoh.com

Doğum saatimden emin değildim, bu yüzden araştırıp kesinleştirmem biraz vakit aldı. Ben saati bildirir bildirmez de haritamı çıkartıp yorumladı, sağolsun (:

Kendisinden müsade istedim yayınlamak için; buyrun yıldızlara göre çekirge:

Yükselen burcum da, ay burcum da Akrep. (Ben hep teraziyi yakıştırıyordum kendime. Fakat bu yorumu aldıktan sonra ikisini tekrar okudum, Akrep daha uygun geldi (: )

Doğduğumda Ay birinci evine yerleşmiş ve duygusal, iyi niyetli, her şeyi çok kafasına takan, çok çabuk üzülen bir çekirge yaratmış. Anneme de çok düşkün olduğum tahmin ediliyor (pek emin değilim (: ). Genelde Ay’ı birinci evde olan insanlar kilolu olur, rejimle kafayı bozmuş olurlarmış. Öyle değilim; (bunun tadını çıkar diyor dostum. (: )

Evleneceğim! Hatta evleneceğim kızın maddi olarak varlıklı bir ailesinin olacağını da söylüyor yıldızlar. Evleneceğim kızın güzelliğinden ziyade akli yapısı benim için daha ön planda olacakmış. Onunla konuşmayı, paylaşmayı, fikir telakkisinde bulunmayı diğer her şeyden daha çok isteyecekmişim.

Kötüyü sona saklamak adettendir; Hayatım boyunca Bursa’da kalabileceğimi düşünüyor dostum. Başka şehirlere veya uzak ülkelere gitmeyle ilgili natürel bir şanssızlığım olduğunu söylüyor -ki bu konuda ona hak vermekten kendimi alamıyorum- Yabancı dil öğrenmekte de zorlanıyorsun diyerek bitiriyor yorumunu.

küçük resim: megoomba

Off be günlük;

Yukarı çıkanlar için bir sürü atasözü var da sanırım aşağı inenler, dipleyenler için o kadar da çok atasözü yok. Varsa da ben hiç birini bilmiyorum…

Aranızda bilenler muhakkak vardır, bilmeyenler de şimdi öğrensin; tam 11 ay önce çalıştığım kurumdan istifa ederek “işsizler ordusu”na katıldım. En az kurumum kadar benim için de sürpriz bir istifa oldu. Yoksa bu devirde iş bulmadan işten mi ayrılır insan?
Düzenli olarak kullandığım iki kredi kartına ek olarak bir de istifadan bir ay önce kredi çekerek göz ameliyatı olmuştum. O kadar sürpriz bir istifaydı yani…
Bir şekilde 11 ay idare etmeyi başardım. Hatta kartların birinden tüm borçlarını ödeyerek kurtuldum. Herşey bir şekilde devam ediyordu, geçtiğimiz haftaya kadar… Geçtiğimiz hafta önce kredi çektiğim bankadan telefon geldi, sonra da ihtarname mektubu. Cumartesi sabahı TTnet aradı evden. biriken 2 faturam olduğunu, internet bağlantımın kapatılacağını hatırlattı. Son ödeme günü 30 Temmuz… Ardından faturalı kullandığım hattın GSM operatörü mesaj attı, yarın kapanıyor… Türkcellden kullandığım kontörlü hat ise 3. ayını bu gece doldurdu. (neyse ki bir 3 ayı daha varmış tamamen kapanması için, bu gece öğrendim).

Bir süre önce güncemi barındıran hosting ile bir sorun yaşamış, yazdığım maillere cevap alamayınca Facebook’ta “…. biraz para bulup bu işi parasıyla ama layıkıyla yapan bir host ile değiştirmeli…” şeklinde bir cümle kurmuştum. Bunun üzerine de (elbette haklı olarak(!)) artık burada durmamın gereksizliği bir şekilde tarafıma bildirilmişti. Bu akşam da mail atmışlar, bu taşınmanın ne zaman olacağını sormak için…  Cumaya kadar dedim. Dedim ama muhtemelen o tarihe kadar bir kart bulamayacağım için domainimi geri alamayacağım…

Velhasıl 3. kez yedekleyip kapatıyorum tükkanı. daha sonra açılır mı, açılırsa aynı domainde kalır mı? Bilmiyorum… Bildiğim tek şey artık ayrılık zamanının geldiği. Hoşçakalın.

Bir süre önce yakın bir arkadaşım Şibumi adında bir kitap okumaya başladı. Kitabı yanından eksik etmiyor sıksık bir an önce benim de edinip okumamı salık veriyordu. Kitapla beraber GO oyunuyla tanıştı ve kitap bitmeden oyun arabasının bagajında yerini aldı. Süs olsun diye değil tabii, kitabı ona öneren ve tıpkı arkadaşım gibi GO’ya merak salan arkadaşıyla her görüştüklerinde oynayabilmek için. İnternetle “düzeyli” bir ilişki yaşarken şimdi neredeyse hergün girip GO sitelerinde ustaları izliyor, kendi oyununu çıkarmaya çalışıyor.

Arkadaşım bahsettiği günden beri kitap kafamı kurcalıyor. Okuduğumu hatırlamasam da nedense ismi tanıdık geliyordu bana. Dün gece nedenini öğrendim. Meğer kitap bende varmış! Hem de 3 yıldır okunmak için kitaplığımın bir kenarında bekliyormuş.

Kitap Rodney William Whitaker adlı ABD’li yazar tarafından Trevanian takma adıyla 1979′da yazılmış. Enterasan ve bir o kadar da gizemli bir yazar. Kitap ta en az yazarı kadar entrasan. Bask dili dahil yedi dili ana dili gibi konuşuyor. Plastik kartla ya da kurşun kalemle bir insanı rahatlıkla öldürebilecek ustalıkları da edinmiş. Üstün düzeydeki yakın algılama yani DDA (Duyular Dışı Algılama) yeteneği yüzünden fotoğrafı bile çekilemeyen bu profesyonel terörist avcısı, terörist, korkusuz mağaracı, yenilmez savaşçı ve gerçek filozof, günün birinde emekli olarak yaşadığı şatosundan çıkıyor; amansız ve acımaz bir serüvene katılıyor… Üstelik yarı rus, yarı alman ve tam bir Amerika düşmanı. Böyle bir kahramana rağmen özünde felsefeyle yoğrulmuş bir kitap olarak geçiyor hakkında yazılan yazılarda. Arkadaşımın tutumuna bakarsak GO’nun da oldukça büyük yeri var romanda…

GO oyunu ile olan ilişkim ise kitaptan beter. Oyunla tanışmam 2001 yılında askerlik zamanıma denk geliyor. Bir dergide bahsedildiğini okumuş ve ajandama yazıda geçen siteleri not etmişim. Siteler derken saddece biri Türkçe. Diğerleri İngilizce. O zamandan bu yana da hala öğreneceklerimin arasında durmakta…

go tahtası

O zamanlar sadece ODTU önderliğinde oynanmakta olan oyun bugün neredeyse tüm yurda yayılmış ve neredeyse her ilde bir derneği ya da topluluğu bulunmakta. Tam 20 yıl geçmiş GO‘nun Türkiye’ye gelişinin üzerinden. Tahta üzerinde iki kişi tarafından oynanan bir strateji oyunu olarak tanımlanan oyun genellikle satrançla karşılaştırılmasına rağmen GO, kuralları çok basit olmakla birlikte oldukça karmaşık bir oyun. GO oyununda satrançtaki gibi taşların hareket kabiliyetleri sınırlı olmadığından bir taşı oynayabileceğiniz çok fazla yer var. Satranç oyununda ilk yarım hamle için 20 olasılık , ikinci yarım hamle için 20, tam hamle (bir beyaz bir siyah) için 400 olasılık vardır. GO oyununda ise ilk taş (siyah) için 361 olasılık , ikinci taş (beyaz) için 360 olasılık, toplam 129.960 olasılık vardır. Bir çok yazıda geçtiği üzere temelde basit bir oyun gibi görünmesine rağmen tam bir usta olmak için bir ömür gerekmekte…

Velhasıl 3-4 ay önce tanıştığı kitapla GO’yu hayatına sokan arkadaşımdan feyz alıp bir an önce hem kitabı okumalı hem de oyunu öğrenmeye başlamalıyım…

Birçok getirisi oldu Kaş macerasının. Fazlasıyla efor sarfettim, şuan vücudumun neredeyse her yeri ağrıyor. zellikle baş parmaklarım neredeyse çıldırtacak beni. Bu eziyetin karşılığını maddi olarak alamadım. Yine de herşey pozitifti benim için. Hüzünlü bir veda oldu benim için. Eski bir dostumla beraber yeni edindiğim dostlarımı da geri bırakmanın hüznü. Herşeyin başlayacağı bir zamanda ayrılmanın hüznü.

Şimdi Ankaradayım. Kaş’ta geçen 27 sıcak günden sonra buz gibi geldi Ankara. Geldiğimden beri bir türlü ısınamadım. İki gündür kasvetli bir hava var. Bir günde 2 mevsim değiştirdim.

Bir hafta daha buradayım. Torunumdan vakit kalırsa arkadaşlarla görüşmeye çalışacağım. Havalar düzelirse dede torun bile gezebiliriz belki. :)