muhtemelen bu yazdıklarım son olacak. sıksık veda etmeyi düşünsem de hiç bir zaman gerçekleştiremediğim bişey veda etmek.

işi sağlama alıp /wp-login.php?action=logout diyeceğim. ve iş yerine gidince de.

hep başkalarına güvenmemin kötü bir alışkanlığım olduğunu söylerim; çok konuşmamın da. bugüne kadar hiç zararını görmemiştim. zararı olduysa da farkına varmadım hiç.

evet sevmiştim. gerçekten sevmiştim. sevmek istemiştim. beni seven biri var zannetmiştim. bildiğim halde lades demiştim. bile bile lades.

bir haftadan biraz fazla oldu belki. araya bir de yılbaşı tatili girdi. yani başlangıç tarihinden emin değilim. 10 günce desek?

eve pek erken gelemiyorum. ya iş yerinde takılıyorum mesai sonrası ya da orada burada vakit öldürüyorum. neyse işte eve geç geldiğim akşamların birinde annem bir kızdan bahsetti. ona da bir kadın bahsetmiş. sonradan öğreneceğim çöpçatanlık yapan bir kadın olduğunu. kız hakkında fazla fikri yoktu annemin ben de bari gitte biraz fikir edin dedim. demez olaydım. annem ciddiye aldı beni. gerçi benim yaşımda bekar bir oğlum olsa ve ben de onun yaşlarında bir baba olsam muhtemelen ciddiye alırdım. boşverin o yaşları şimdi bile ciddiye alabilirim aslında kendimi. tamam kabul ben de istedim gitmesini.. ama gideceğini sanmıyordum.
annemin kızdan bahsetmesinden sadece bir gün sonra bir tesadüf gerçekleşti ve annem bir şekilde misafirliğe gitti kızın ailesine. annemin bir dostu onları tanıyormuş meğer. memleketlisiymiş. ne dertler açıyor şu memleketlilik..
tembihledim anneme sakın falso verme diye. yani resmen kızı görmeye gidiyordu ama kız görmeye gitmiyordu sonuçta… gitti, gördü ve beğenmiş olarak geldi. efendi, hoş kız vs.. ve işte tam bu dakikada golü kendi kalemde buluvermişim meğer.
kızın annesi çakmış meseleyi. hemen ertesi gün de annem yumurtlamış çöpçatana ziyareti. ve çöpçatan kızın annesine gitmekte gecikmemiş. niyetimizin ciddi olduğu kanısına varmış olacaklar ki çöpçatan haber getirmiş anneme; çiçek mi olur çikolata mı olur artık ne yaptırırsanız yaptırın, gelin kızı görmeye.
epey bir tartıştık annemle. iş oldu bittiye getiriliyor diye. kızı bir kere olsun görmemişim, adını bile bilmiyorum, çiçek yaptırıp görmeye gideceğim. bir yanda babası diğer yanda anası… gelemem böyle işe. gitmem diyorum hiç bir yere. görüşürsek adam gibi görüşürüz gideriz bir yerlere kızla birlikte. velhasıl tepkimi veriyorum pazartesi günü ve noktayı koyduğumu düşünüyorum. ertesi gün annem iş yerimden arıyor beni. ne diyeyim diyor haber bekliyorlarmış. ben de tavrım budur diyorum. gitmem ben kızı görmeye. görüşeceksek gider bir yerde oturur görüşürüz. sohbet eder tanışırız. fazlasını da beklemeyin benden diyorum.
çarşamba günü akşamı oyunumuz vardı. kapalıydı telefon. oyun bitip te telefonu açmamla abimin araması bir oldu. çöpçatan abimlere gelmiş. kız görüşmek istiyormuş. benim şartlarımla. benden onay almak için aramışlar ama ulaşamadıkları için benim adıma söz verilmiş zaten. öğle arasında buluşulacakmış. abimin niyeti sadece beni zamanında haberdar etmek…

ve bombanın patladığı gün. ben zaten yoğun olan haftamın içine, bir de bu buluşma eylemini sıkıştırmaya çalışayım, öğlene doğru telefon geldi annemden. kız dışarıd abuluşmak istemiyormuş. hatta buluşamazmış ortalık yerde(?).
sonuç: hanfendi gelmediler buluşmaya. çöpçatan kaçırdınız kızı havalarında. arada da yumurtluyor, meğer isteyen başkaları da varmış kızı..
yazık çok yazık…

birçok şeyi beceremesem de unutma konusunda oldukça becerikliyim ben. yalnız hala çözemediğim bir sistemi var beynimin. öyle ilginç bir sistemle unutyor ki beynim hayretler içersinde kalıyorum. olayın bütününü unutuyor ama ufak bir detay daima kalıyor bellekte. örnek vereceğim ama yok bulamadım hiç. anlayın işte, bir yerde başıma bişeyin geldiğini hatırlıyor ama nerede ve ne zaman geldiğini bilemiyorum.. hatırlamıyorum… bazı durumları da sadece bir fotograf karesiymiş gibi hatırlıyorum. sanki ben orada yoktum da albümde fotografını gördüm sadece.

fotograf demişken; cumartesi günü yerel bir gazetede fotografım çıktı. benim de geç haberim oldu. yandan Emrah tadında bir bakış atmışım objektife. arkadaşlar söylemese haberim bile olmayacaktı. bir de yaptığım birşy için çıkmış olsam gam yemem. Cuma akşamı Erkan Oğur ve İsmail H. Demircioğlu konseri vardı. biraz önlerde yer alınca cillop gibi çıkmışız fotografta.
benim için çok keyifliydi konser. daha başında bazılarının eğlence anayışına uymayacağını belirtti Erkan Oğur velhasıl da öyle oldu ikinci yarısında epey bir kişi sıvıştı salondan. :) neredeyse hiç konuşmadı İsmail H. Demircioğlu; şarkı söylemek ve bir şarkının hikayesini aktarmak dışında.
konser sonrası eve giderken üşütünce cumartesinin büyük bir kısmını ve pazarın tamamını yatarak geçirdim. em kötüsü de 4400 başlarken sızıp kalmışım. bitince sıçrayıp uyandım bitiş müziğine.. :(

İş Bankasına gönderdiğim mailin bir kopyası. velhasıl kefilsiz mefilsiz hikaye, hele kampanyalar toptan hikaye.

öğrenmek konusunda bilinç olmaz çekirgede. önce başına bişey gelir, sütten ağzı yanar mesela, sonra yine yanar, ve en sonunda yoğurdu bile üfleyerek yemeyi öğrenir. yani öğrenme eylemi pek planlı programlı değildir.

fakat bazen bir sınıf öğretmeni edasıyla bir program geliştirmek gerekebiliyor. bu şekilde öğrenilmeyi bekleyen bir sürü bilgi, deneyim var listemde sıra bekleyen. fakat biri var ki biraz torpil görüp üst sıralara getirilmesi gerekiyor…

“afedersin meşgulüm bugün görüşmemiz mümkün değil” ya da daha kısa bir versiyonuyla “meşgulüm gelemem” kesinlikle bu torpili hakediyor..

ayrıca öğrenilip te uygulama bekleyen bir bilgi de var elimizde; iki yakın arkadaşının (eşcinselliğe karşı değilim) fazla yakınlaşmasına kesinlikle izin verme! es keza böyle bişey olursa ikisinden de uzak dur, özellikle ikisi birlikteyken..

bir de teoriden pratiğe aktarılmayı bekleyen bir bilgi var; fazla sıcak davranmamayı öğrenmelisin. ismini veremeyeceğim bir üstadın öğretisi…

şimdi yeni bir text dosyası yer alıyor masamda, sağa sola yazdığım yorumların linklerini içeren..

birçok blog sitesini takip ediyorum fırsat buldukça. malım işten atılacağım ya fazla vaktim kalmıyor çalışmaktan.. yine de bakmadan edemiyorum bazı bloglara ve de yazmadan.. yazmasına yazıyorum da nereye ne zaman ne yazıyorum,, unutuyorum..

bir sistem geliştirmek gerek bunun için. farklı sitelerde yazdığımız tüm yorumları, kestiğimiz tüm ahkamları takip edecek. bilmek gerek nerede ne demişiz..

hakkımda soruşturma açılıp işten atılmama ramak kalmışken ve tüm haftasonumu çalışarak geçirmem gerekirken ben kafamda promasyon şapkam ve güneş gözlüğümle evde oturuyorum. gilmore kızlarının aşktan yana ne kadar bahtsız olduklarını düşünüp kendi derdimi unutuyorum.

aylardır kafamı meşgul ediyor zaman zaman. bir ara ne kadar animasyon klip varsa hepsini tek tek edinmem gerek.. aylardır kafamda bu ama henüz başlamadım bu işe. ikizler olmak böyle birşey. aynı anda bir sürü şey düşünüp yapmaya kalkarsınız ve aşüre bile yapamazsınız.

aşürenin büyüsüne inanırım ben. bu yüzden hiç bir zaman piyasa işi aşüre yemedim. aşüre ayının dışında aşüre yapılmaz ki! aşüre yaptınmı demlenirken kuran okumalısın başında.

bir de yine aşık oldum ben!

karar verdim bugün işe gitmeyeceğim. böylece benim için büyük, insanlık için küçük bir adım atmış olacağım. bekle beni işsizlik geliyorum!

ps: bu yazıda hiç birlink verilmemiştir. ilgi duyduğunuz, merak ettiğiniz kelimeleri google.com aracılığıyla araştırabilir vay be! deme hakkınızı kullanabilirsiniz. bu yazıyı yazarken pink floyd’ dan dogs dinlenmiştir ve animals albümünde bulabilirsiniz.

(dışarı çıkmayacağım ama yine de parfümlendim şimdi.. demek ki çalışma masasında barındırmamalı böyle şeyleri. yine de şanslıyım. ya kondom denk gelseydi?!)

boomm.

şiştiğimden daha hızlı patlıyorum.

mesela tektırnağı düşündüğümde de hep bir anime geliyor gözümün önüne. onun anime hali… :) sanki bir çizgi kahraman..

şimdi tektek düşünüyorum dostlarımı.. bakalım bişii çağrıştıracaklarmı diye.. ı ıhh.. belki onları da başka şeyler çağrıştırır.. not etmek lazım.. aa bak mesela ne zaman edgar allan poe söz konusu olsa, pagan gelir aklıma… çok yemek, simit; winmaker..

bi fiş koyayım buraya, kaybetmeyeyim. sonra kaldığım yerden devam ederim..