Olay Toskana’ nın minik kenti Chianti’ de başlıyor. 1999 yılında ilk “Cittá Slow” (yarı İtalyanca yarı İngilizce bir terim. Yavaş Şehir manasına geliyor.) Ardından Bra, Positano ve Orvieto… Zamanla, yavaşlık dalgası diğer şehirler arasında yayıldı. Artık İtalya’daki 42 Yavaş Şehir’ le birlikte, İngiltere, İspanya, Portekiz, Avusturya, Polonya ve Norveç’te de birçok Yavaş Şehir var. (*)

Yavaş şehirlerde öncelik bölgesel üreticilerin. Ekonomik üretim azami ölçüde bölgesel üretici tarafından karşılanılıyor.Birçoğunda zincir restoran ya da dünyaca ünlü markaların satışları yasak ya da sınırlı. Hem üreticiler hem de tüketiciler  çevresel koşullara azami dikkat etmekteler. Motorlu araçların kullanımı da oldukça sınırlı. bu şehirlerde insanlara daha yavaş, daha sakin, daha mutlu bir yaşam öneriliyor. (**) Bu şehirlere yakın zamanda bir yenisi daha eklendi; Seferihisar. Geçtiğimiz yıl başvurusunu gerçekleştiren kent, bu yılın başlarında bu ünvanı almaya hak kazanmış. Daha önceden yavaş şehir hareketini ve Seferihisar’ ın başvurusunu duymuştum ama neticeden haberim yoktu.

Can Dündar’ ın hazırlayıp sunduğu Canlı Gazte programına kadar. Zaman zaman zaplarken denk geldiğim, her seferinde de takılıp kaldığım bir program. Bu seferki konu oldukça ilginç. Twitter’ ın aktif kullanıcılarından olan Demir Demirkan Seferihisar için şarkı yazdı diyor haberde. Tabii içeriği takip edince olayın biraz daha farklı olduğu ortaya çıkıyor. Ortada bir şarkı var evet. Fakat direkt Seferihisar için yazılmamış şarkı. Demir’ in Twitter’ da yazdığı ileti üzerine gelen diğer iletilerle, kollektif bir çalışmanın ürünü olmuş. Elbette bu iletileri derleyip şarkı haline getiren Demir Demirkan. Şarkının sözlerini ve videosunu Seferihisar Belediyesinin sitesinden bulabilirsiniz. Haberin biraz daha gerçekçi ve özet hali de ntmsnbc‘ de.

Birçok getirisi oldu Kaş macerasının. Fazlasıyla efor sarfettim, şuan vücudumun neredeyse her yeri ağrıyor. zellikle baş parmaklarım neredeyse çıldırtacak beni. Bu eziyetin karşılığını maddi olarak alamadım. Yine de herşey pozitifti benim için. Hüzünlü bir veda oldu benim için. Eski bir dostumla beraber yeni edindiğim dostlarımı da geri bırakmanın hüznü. Herşeyin başlayacağı bir zamanda ayrılmanın hüznü.

Şimdi Ankaradayım. Kaş’ta geçen 27 sıcak günden sonra buz gibi geldi Ankara. Geldiğimden beri bir türlü ısınamadım. İki gündür kasvetli bir hava var. Bir günde 2 mevsim değiştirdim.

Bir hafta daha buradayım. Torunumdan vakit kalırsa arkadaşlarla görüşmeye çalışacağım. Havalar düzelirse dede torun bile gezebiliriz belki. :)

Tam bir hafta önce bu saatlerde Nedimle vedalaşıp Kaş’a doğru yol almaya başlamıştım. Bir haftadır Meis Adasının muhteşem manzarası karşısında çalışıyor, dinleniyor ve ya yemek yiyiyorum. Hatta bu satırları yazarken bile arada şöyle hafifçe soluma dönüp adanın ışıklarına bakıyorum. Ne kadar keyif verici birşey değil mi?

Adayı uzaktan izlerken sıksık aklımdan da geçmiyor değil adaya şöyle bir gidip geri gelmek. Fakat şuan için bu mümkün değil.

Ben böyle düşüne durayım, telefonuma iki mesaj geldi Avea’dan. İlkinde hem Yunanistana hoş geldin diyor hem de yurtdşından telesekretere nasıl bağlanacağımı anlatıyordu. İkincisinde ise Hoşgeldine ilaveten Yunanistan Büyükelçiliğin telefon numarası. Yani şebekem benim yerime gitmiş bile Yunanistan’a.

Velhasıl kelam, bir süre için Kaş’tayım, Kaş’tayım ama Kaş’tan çok Meis’i gördüm. Çalışmaktan pek vakit olmuyor Kaş’a inmeye. Sadece bir defa vakit bulabildik o da gecenin bir vaktiydi, heykelin etrafında biraz dolaşıp geri gedik. Daha fazlasının olacağından da şğpheliyim.

Peki benim burada ne işim var? Bir çoğunuzun bildiği gibi oldukça uzun zamandır işsizim. Krizdi seçimdi derken uzadıkça uzadı benim işsizlik olayım. Artık ne yapacağımı bilmez bir haldeyken bir arkadaşımdan telefon geldi. Kaş’ta bir hotelde çalışmaya gidecekmiş ve beni de götürmek istiyordu. Hay hay dedim. Benim için süper olur.. Bir şekilde anlaşıp atladığım gibi otobüse, işte Kaş’tayım.

Şuan için sezona hazırlık dönemindeyiz. Her gün boya, badana, zımpara işleri. Sonra oda düzenlemeleri, balkonlar ve havuz. Sözün kısası; Amelelik.

Bünye bu kadar olaya alışık olmadığı için bas bas bağırıyor şimdi. İnanın şuan yazmak bile bir işkence benim için. :)

Az sonra plaja inip bir sigara içceğim. Buraya geldiğimden bu yana hafif hafif sigaraya da başladım. Temiz havadan olsa gerek. :)

not: Kuşadası olsun, Kaş olsun Yunan Adalarına yakın beldelerimize gittiğinizde muhakkak telefonunuzdan şebeke ayarlarınızı kontrol edin Otomatikten Elle ayarlamaya getirip ait olduğunuz şebekeyi seçin. Aksi taktirde Yurtdışı işlem görür, kontörünüz/faturanız aklınızı kaybetmenize sebep olabilir.

İlkinde yeğenimin mezuniyeti denk gelmişti. 2 günlüğüne Ankaraya gidecektim ve hafta içine denk geliyordu. 3 gün daha ekleyip haftayı kapatmıştım…

bu sefer adam gibi tatile gidiyorum. ne götürüp ne götürmeyeceğimi düşünüyorum mesela. hangi kitapları almalıyım yanıma? giyecek derdi de var. güneş kremi, nemlendirici… plaj havlusu, duş havlusu… ilk defa dert ediyorum böyle şeyleri. :) kendi kendime notlar alıyorum, kulaklık almam gerek mesela. ama en büyük eksiklik fotograf makinesi. olmadı sipariş vereceğim bir tane. :/

google maps, earth, flickr, wiki 

pazartesi sabahı altıda başladı yolculuk. önce Bursaya ulaşıldı oradan da İstanbula gidecek otobüs arandı.. niye bütün firmalar aynı saatte kalkış yapıyor anlamıyorum. 7:45′ te terminale gelmişim, 8′de istanbula gidecek otobüs arıyorum yok. hepsi saat 8:45′te kaldırıyorlar. boşu boşuna 45 dakikam gitti terminalde. o kadar bekledim değsin bari diyerek Nilüfer‘den aldım bileti ama pek te iyi etmemişim… felaket denilecek kadar düşürmüş hizmetini…

önce üsküdara uğradım. chatkapı sayesinde tanıştığımız eski bir dostumu görmek için. insanın böyle dostları olması ne güzel. yıllar sonra görüştüğümüzde bile o anlamsız boşluklar olmuyor sohbette.. konuştukça konuşası geliyor insanın. ve yazmazsam olmaz; gözümle görmesem inanmazdım. eski halinden eser yok! umarım bu formunu hep korursun. harika olmuşsun :)

sonrasında sirkeciye geçmek için Eminönü vapuruna bindim. İstanbula gidip te vapura binmezsek olmaz di mi? hoş bir tesadüf sirkecideki işimi kolaylaştırdı. Oğuz da Sirkeciye geliyormuş, buluştuk ve flashımı tamire verebileceğim bir yere götürdü beni. bir de karnımı doyurabilseydim…

hemen ardından bayan arıza ile buluşmaya, taksime yöneldim. genelde galata köprüsünden geçip, ya tünelden ya da yürüyerek istiklale giderim ama bu sefer Oğuz’dan yardım alıp metroyla Kabataşa oradan Taksime geçiş yaptım. böylece bu kiloyla dakikalarca yürüyüp aşırı terlemeden daha hızlı ve rahat bir şekilde vardım taksime :)

Yaseminin beni görür görmez tanımasına şaşırdığımı söylemem gerek. sadece bir kez karşılaştık ve üzerinden bu kadar zaman geçti ama görür görmez tanıdı beni :) kendisi effetto placebo konserine gidecekti. konser saatine kadar oturmak üzere rahat bir mekana götürdü bizi. biz derken Mustafa ile beni :) yurtdışı seyahati yapacaklar için bulunmaz bir kaynak… ve Gül. Mustafakemalpaşa Tatlısı sözümü unutmayacağım ;)

İstanbul’a geliş nedenim sevgili mtldanın doğum günüydü. uzun zamandır görüşemiyorduk ve dedikodulardan uzak kalmıştık :) fakat olan oldu.. uzun yoldan sonra bütün gün aç gezmek etkisini gösterdi ve doğum gününe gittiğimizde kendimden geçmiş bir haldeydim. yalnız fotografalara bakarsak kendimden geçmemin tek sebebi pasta :) her karede de pasta yiyiyorum. yok öyle bişey. sadece 3 tabak yedim, 3ünde de yakalamışlar beni…

saat 22′ye doğru ayrıldık mekandan. yeni durak imam adnan sokak. Limkdaşlarımız toplanmış bizi bekliyorlar. böyle olacağını tahmin etmeliydim. ben daha sade, biz bize bir buluşma bekliyordum ama işin ucunda insanatomystic olunca pek te öyle olmuyor :)

yazıyı yazmaya salı başlamıştım. aklıma geldikçe ekledim bazı şeyleri. bazı şeyleri de nasıl anlatayım bilemedim. İstanbula gelmeyi seviyorum. ama İstanbulu değil. bana İstanbulu sevdiren tek şey içindeki insanlar. dostlarım. şimdi İstanbulu daha çok sevmeme sebep biri var.  uzun zaman önce tanıştığım ama bir türlü tanımaya fırsat bulamadığım biri. onu tanıdıkça daha çok seviyorum istanbulu. çünki İstanbul demek O demek benim için.

Hazır işsiz kalmışken ve yapacak iş ararken fırsattan istifade atayım dedim fotografları.

Umarım fotograflardan rahatsız olan çıkmaz. :) Fotografların neredeyse tamamı Balo sokakta papillion adında bir mekanda çekildi. oldukça özensiz fotograflar oldu. :( üzgünüm.

bu haftasonu nedimin oyunu vardı. aynı tarihte bir de limk doplaşması vardı ki zaten 2 yılda bir oluyor meret. plan program yapıldı. cumartesi bursadaydım pazar sabahına kadar prova alındı. bolbol fotograf çektim. gerçi ışık masasının başına çakılıp kalmasaydım daha da çok olacaktı ya, belki de böylesi daha iyi oldu :)

3 saatlik bir uykunun ardından istanbula yolculuk. gofix hanım ile kahvaltı. grupla tanışma , kaynaşma ve ardından çiçek pasajı. rakı-balık. sonrasında sigara dumanı, baş ağrısı ve 5 saat süren bi geri dönüş yolculuğu. uykusuz ve başağrılı bir pazartesi…

pazartesi ve salı felaket bir tempoyla geçti. sorunlar, işler vs. çarşamba sabahı ben işi bırakacakken öğleden sonraki toplantı son noktayı koydu güne, iş beni bıraktı. :)

yıl başında yapılan ihaleye Ankaradan bir firma itiraz edince KİK ihaleyi kontrol etmeyi uygun bulmuş. dolasıyla işsisiz. şanslıysak bir ay. ihale tekrar ederse 3 ay… hayırlısı olsun.

ne prova fotografları ne de istanbul fotografları henüz net ortamına aktarılmadı. ilk fırsatta aktarır ve linklerini veririm efendim.

şehirlerarası yolculuklarda dergi  ya da kitap okumayı da çok severim. yolculuk ortalama bir saat sürecekse gazete okumak en iyisi.

ve cumartesi günleri. ay çöreği ve hürriyet…

Bu cumartesi bursaya gidiyorum. oyunumuzun genel provasını görüntülemeye. pazar günü de istanbulda olacağım. yani haftasonu yollarda geçecek. dostlarla görüşülüp eskiler yadedilecek, yeni arkadaşlıklar kurulacak. beklerim :Ç

herhangi bir şehirler arası hattın üzerinde yer alabilir yaşadığınız yer. popüler bir yer olmaması sizin suçunuz değil diye düşünmeyin. orada yaşamayı seçtiniz. bu yeterli. şehirler arası otobüsler muhtemelen sizin kasabanızda durmayacaklardır. bu yüzden biletinizi ya önceki kasabaya (muhtemelen daha popüler bir kasabadır) ya da sonraki kasabaya alın (muhtemelen o da sizin kasabadan daha popülerdir). sonra biletinizde yazan yerde değil de kasabanızda inmeye kalkın…

- yanlış indiğiniz kasabada(!) mümkünse taksi durağına yakın inin.

2 sırt çantası ve bir valiziniz varsa fazlasıyla ilgi çekeceksiniz duraktan, merak etmeyin. ayrıca bir çaba sarfetmeden gerisini diyaloglar halledecek zaten.

- aracı olan tüm arkadaşlarınızı sırasıyla arayın.

muhtemelen hepsinin işi var ve gelemeyecekler. ama dert etmeyin ertesi gün tüm dostlarınız geçmiş olsun için arayıp “arasaydın ben gelirdim abi” diyecekler. tabii bu arada siz sinirlerinize hakim olup haberi kimin yaydığını bulmaya çalışın… sizi almaya gelen arkadaşınız olmadığı kesin.

- valizlere aldırmadan bir dinlenme tesisine girin.

bütün tesis müşterileri ve çalışanların gözleri üzerinize çevrilecek. aldırmayın. zamanla alışacaklar. ne de olsa burası bir dinlenme tesisi.

- susurlukta kaşarlı tost yiyin.

mümkünse YASA‘ da. kaşarı seviyorsanız ayrıca bol kaşarlı demenize gerek yok. fazlasıyla koyuyorlar kaşarı. sakıza benzediğini söylememe gerek yok değil mi? (bir de bildireyim wi-fi bağlantısı var (; )