Gerçi anahtar kelime üretirken epey bir yaratıcılığım artıyor ama olsun, güncem dururken niye hafızama kazımaya çalışayım ki? :)

İşte yıllar öncesinden bir kesit. Görüldüğü üzere matematik müspet bir ilim ve o günden bu güne değişen hiç bir şey. Bu da müspetliğini pekiştiriyor olsa gerek…

Yıllar önce bambaşka bir kent varmış burada. Kirmasti Çayında yelkenli tekneler gezinir, kıyısında piknik yaparmış kasabalı. Biri tiyatrodan bozma, 2 sinema salonu varmış o zamanlar. Bozma dediğime bakmayın. Yıllarca tiyatro oyunlarına sahne olmaya devam etmiş, tiyatroya hizmeti kesmemiş salon. Çünkü tiyatro sinemadan daha değerliymiş o yıllarda ilçede. Birçok amatör grup varmış. İnanılacak gibi değil, değil mi?

80 sonrasında değişen Türkiyeyle beraber ilçe de değişiyor elbette. Dünya kabuk değiştirirken, ilçeli  kabuğuna çekiliyor daha çok. Özele ait sinema düğün salonu oluyor, tiyatrodan uzaklaşan diğer salon sinemadan da uzaklaşıyor. Yıllarca sadece “3 film birden” diyor ilçenin tek sinema salonunun önündeki afişler. Belediyenin hemen yanında yer alan bu afişler yüzünden yıllarca yolun belediye tarafı oluyor ilçeli tarafından. Sonunda da kapanıyor sinema. Tadilat yapılacak umuduyla sessizce bekliyor salon. Daha sonra da belediye tarafından tadilat gerçekleştiriliyor ve “Kültür Merkezi”ne kavuşuyor Mustafakemalpaşa.

Biliyorum oldukça uzun bir grizgah oldu. Zaten ben ne zaman konuya direkt girebildim ki :)

2001 yılında tadilat bitmiş miydi anımsamıyorum ama Nedim Buğral‘ın çabalarıyla gayri resmi kurulan Bölge Tiyatrosu ilk oyununu sergilemeye başlamıştı bile. 2003 yılında da Belediye Meclisinin aldığı kararla resmiyete kavuştu. O günden bugüne de aralıksız çalışmalarını sürdürdü tiyatro. Şimdi de 5. yaşını kutluyor.

5. yıl onuruna bir fotograf sergisi açıldı Kültür Merkezinin giriş katında. Bölge Tiyatrosunun bugünkü Sanat Yönetmeni Seçkin Kaymaz tarafından seçilmiş 55 fotograf sergileniyor. Maalesef fotograflar rastgele seçilmekle kalınmamış belediyenin TSM Korosuna ait fotograflardan da araya sıkıştırılmış. Hal böyle olunca Sergi tiyatrodan çıkıp manasız bir hal almış.

Fotografların altında herhangi bir açıklama olmadığı için fazla bir bilgi alamıyoruz fotograflar hakkında. Ana başlıklar ve bir kaç fotografın altında, oyundan alıntılarla bilgilendirilmeye çalışılmış izleyici.

Bu fotograf sergisi bölge tiyatrosu için önemli olduğu kadar benim için de önemli. Belediyenin internet sitesine girmediğim için (!) bir gece öncesinde öğrendim serginin açılışını. Ne bir davetiye ulaştı elime ne de biri beni aradı. Böylece ilk fotograf sergim, bana danışılmadan, fikrim alınmadan, hatta haberdar bile edilmeden açılmış oldu.

Fotografların hepsi bana ait değil. 55 fotografın sadece 14 tanesini ben çekmemişim. Bu çekmediğim fotografların 5 tanesinde ise karede ben varım :)

Velhasıl, geride kalan beş yıl içerisinde bir çok çocuğa tiyatro sevgisini aşılıyan, yıllar sonra ilçeliye geçmiş günlerini anımsatıp tekrar tiyatro izlemeye, tiyatroyu yaşamaya davet eden Bölge Tiyatrosu, oyuncularına, emektarlarına vefa ödemiş oluyor. Hem de bunu büyük bir vefasızlık örneği sergiliyerek yapıyor.

Gidin ve Bölge Tiyatrosunun yetiştirdiği çocukları, gençleri görün. Oyunları hakkında fikir edinin. İçinizdeki tiyatro aşkını yeşertin demek isterdim… Maalesef diyemiyorum. Onun yerine diyebileceğim tekşey, içine siyaset ve ego karışmış bir sergi görmek istiyorsanız Mustafakemalpaşa Bölge Tiyatrosunun hazırladığı 5. Yıl Fotograf Sergisi (maalesef serginin bir ismi de yok) Kazım Çokan Kültür Merkezinde sizi bekliyor.

elbise sevdası adlı oyunumuz bu gece son defa oynandı. bugüne kadarki oyunlar içerisinde en kalabalık seyirciye karşı gösterdik performansımızı. ilk defa mikrofon kullandık prensiplerimizi çiğneyerek. mikrofon bile az geldi uğultuya.. 3 ihtimal vardı, en kötüsü beni buldu; oyun boyunca çizgifilm kahramanı gibi çıktı sesim. (söyleyenlerin yalancısıyım). davet ettiğim misafirlerden hiç biri gelmedi oyuna. ablamdan başka. galayı saymazsak 2 yıl içerisinde, yaklaşık 30 oyundan sonra, bir ilkti bizim için. oyun ilçe seyircisiyle ilk defa buluştu ve bu son oyuna denk geldi… sadece oyunun değil ekibin de sonuydu bu gece… artık başka bir ekip, başka amaçlarla sahneyeleyecek bu oyunu. bizim ekibimizse muhtemelen seyirci olarak bile karşılaşmayacak artık.
…
çok şeyin sonuydu bu gece.. bir oyunun, bir hayalin, bir dostluğun ve bir ümidin…
bir kitap alacağım az sonra koltuğun üzerindeki yığının arasından, rastgele bir sayfasını açıp saatlerdir bekleyen gözyaşlarımı akıtacağım içerisine. sonra arasına bir ayraç koyup dolabıma kaldıracağım onu…

ankara, adana, antaya ve izmiri kapsayan gezimin yazılarını yazamadan blog kardeşliği toplantısını atlattım. henüz o yazıyı da yazamamışken şimdi de 3 günlüğüne Nilüfer Belediyesi‘ nin misafiri olacağız Bursada. bu üç günün üç gecesi Nilüfer’in 3 dağ köyünde oynayacağız.

bu haftasonunu yazı yazmakla geçireceğim sanırım. :)

Devlet Tiyatrosu tatile girmiş. eh sezon bittiği için normaldir. ilk önce yetkili bulamadık. sonra sahne amirini en son da ışıkçıyı bulamadık. sonra saolsun bir amir çıkageldi de izin verdi salona giriş yapmamıza. bir kişiyi görevlendirdi hemen refaketçi olarak yardımcı ol dedi.. salona girip sahneyi incelemeye ve fotograflamaya başladık. bir iki dakika sonra da kır saçlı muhlis bir beyamca geldi yanımıza. kendimizi tanıttık hemen ve durumumuzu aktardık. o da bize bir sürü öğütte bulundu. sahneniz şöyle olsun, böyle olsun, şuna dikkat edin, bunu unutmayın. vs. vs. sonradan öğrendik ki amcam devlet tiyatrosunda terziymiş. :) Ee tabii yıllarını verince tiyatronun herbişeyinden anlar olmuş . :)

bir yıl önce cimri‘yi sahnelerken inşaat ustasından tiyatrocu olabileceğini görmüştük; bugün de tiyatrocudan inşaat ustası olabileceğini gördük.

daha önce burada hiç bahsetmediğim, birkaç yakın dostumun bildiği bir oluşum içerisindeyiz. bunun bir parçası olarak ta bir çiftlik evi tuttuk. pardon düzeltiyorum bir dam tuttuk.
işte bugün bu damın çatısını indirdik. fotograf makinem yanımda olmadığı için bir fotograf ekleyemiyorum ama eğer yarın fırsat yaratıp ta gidebilirsem mutlaka çekeceğim fotografını.

meğer ne kadar zor işmiş damlarda gezmek..

Uludağ Üniversitesi Mustafakemalpaşa MYO Tiyatro Grubu geçtiğimiz hafta Erkan Doğan’ ın yazdığı Canavar Sofrası adlı oyunu oynadılar. iyi ettiler. ben de 3 gün boyunca video ve fotograf çekimiyle onlara eşlik ettim. sahneye bu kadar yakın olup ta yine de uzak kalmak, çocuğa şekeri gösterip te vermemek gibi birşey.. belki sahneye çıkamadım ama bol bol fotograf çekerek başka bir acımı dindirdim. bu yardımımdan dolayı sağolsun haftasonu yaptıkları pikniğe beni davet ettiler.

piknik için seçilen yer Suuçtu adıyla anılan bir şelale. internet üzerinde fazla bir bilgi yok. olanlar da birbirinin kopyası. Bursa Valililiği, Turizm Bakanlığı önemli kaynaklar, az bilgi içerselerde.. en azından başka yerden kopyalamamışlar. bir kaç gezi sitesinde yer almış olsa da bunlar iki üç cümleyi geçmiyor.

Suuçtuya gidebilmek için önce Mustafakemalpaşaya ulaşmak gerek. tabii burada yaşamıyorsanız. :) Bursa – İzmir karayolu üzerinde kalan Mustafakemalpaşa, Karacabey ile Susurluğun arasında, Bursa’ya 90 Km uzaklıkta. ilçenin iki girişi var, biri İzmir istikametinden diğeri de Bursa. eğer bursa istikametinden giriş yaparsanız sizi şelaleye götürecek yolu bulmak için ilçe içinde biraz dolaşmanız gerekecek. İzmir istikametinden giriş yaparsanız şehiriçine fazla bulaşmadan şelaleye giden 17 km’lik yola giriş yapabilirsiniz. yol yokuş yukarı ve oldukça virajlı. bunun dışında gayet düzgün bir yolu var. şelaleye bir Km kala ufak bir kulübe ve üzerinde Orman ve Çevre Bakanlığına ait bir levha göreceksiniz. Şelale’ye giriş ücretli olduğu için benim tavsiyem hemen bu yol ayrımında sağa sapmanız. sapar sapmaz bir düzlükle karşılacaksınız. hem dereye yakın hem de çınarların gölgesi oldukça serin. Böylece yemekten sonra şelaleye yapacağınız 1 km’lik gezi size iyi gelecektir.

tabii isterseniz araç giriş ücretini ödeyerek şelaleye kadar aracınızla gidebilirsiniz. yanlış duymadıysam binek araçlardan 10, otobüslerden 15 YTL gibi bir ücret alınmakta. eğer piknik için yanınızda birşeyler getirmediyseniz şelaleyi gören bir tesis(?) size hizmet verecektir. menülerinde alabalık ve mangal çeşitleri bulunmakta. ayrıca dere kenarında bol bol piknik masaları da mevcut.

Şelale bir fay hattının kırılması sonucu oluşmuş ve 38 metre yüksekliğinde. mayıs ve haziranın ilk haftası bence ziyaret için en uygun tarih. böylece suyu da bol görebiliyorsunuz. yaz aylarında suyu azalsa da ihtişamından ve güzelliğinden birşey kaybetmiyor.

eğer üşenmezseniz şelanin üzerine tırmanın derim böylece hem ormanı kuşbakışı görürsünüz hem de şelalenin hemen üzerindeki daha küçük bir diğer şelaleyi.

Pehh, bir gezgin edasıyl,a ukala bir dille bıdı bıdı anlatırken söyleyeceğim birçok şeyi unutmuşum. ben hep bunu yapıyorum. bir konuya daldımmı diğerlerini unutuyorum. hemen kısaca geçeyim bari;

giderken fotograf makinanızı götürmeyi unutmayın, bir. dijital ise yedek hafiza alın, iki. en önemlisi de beni gibi yedek pilsiz gitmeyin, üç.. bütün gün emanet pillerle fotograf çekmk zorunda kaldım. tanımadığınız birinden belki sigara isteyebilirsiniz ama pillerinizi iki dakika kullanabilirmiyim demek oldukça zorluyor insanı. hele veremliymişim gibi bakmaları…
bir de aşık oldum. sırf yandaki fotografı çekeceğim diye bir sürü fotografı sildim hafizadan, yer açılsın diye. ama değdi.. :) bir de şelalenin yakınında düşüp te kirletmeseydi daha da iyi olacaktı ;)

ek: gerçekten unutuyorum! hatun kişiyi görür görmez aşık olmuştum ama epey de bi ürktüm.. habire fotograftaki arkadaşla gezdim, sırf yalnız kalmayayım diye.

- gacıı, beni yalnız bırakma korkuyoomm,,
- bişi olmaz be, atla gitsin…

bu diyalog karşıdan karşıya geçerken geçti. benim bahsettiğim hatun kişiydi, gacının derdi karşıya geçmekti… ama sonuçta laf başka yere gitti. :D bütün gün hatun kişiye ne zaman atlasam onu tartıştık durduk.. :P